Oudjaar


Vorige vrijdag vierde ik oudjaar. Er weerklonk een uur lang vuurwerk in de stad, dat was goed meegenomen, zeker omdat het pas half december was. Ik hief het glas en wenste iedereen een voorspoedig nieuwjaar. De dag erna bleef ik binnen in mijn pyjama, dat mag op de eerste dag van het jaar. Dankzij mijn voorsprong hoef ik straks die verdomde drempel naar een nieuw begin niet meer over. Tegen dan zijn mijn voornemens routines geworden, of ik heb ze al over de haag gegooid, dat kan ook.

De feestdagen die eraan komen voelen ineens niet meer zo dwingend aan. Er zijn een paar dingen te doen, dat wel. De wetenschap dat de maan aan de hemel blijft staan als ging april simpelweg over in mei is geruststellend. De geniepige angst die elk jaar in mijn keel omhoogklimt tijdens het gespeeld enthousiast aftellen naar middernacht zal er niet zijn. Die vrees was het grootste op mijn veertiende. Bij de overgang naar het nieuwe millennium kneep ik mijn oren en ogen dicht omdat ik werkelijk dacht dat de wereld zou vergaan. Gelukkig hoef ik dat niet nog eens mee te maken.

Sinds vrijdag denk ik elke dag: ‘Hèhè, hebben we dat toch al gehad.’
Mij zie je niet meer aftellen.

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *