Bye bye matras

Ik droeg deze morgen mijn matras naar het containerpark.

Het is een emotionele dag.

Ze was mijn allereerste eigen grote bed, ondertussen meer dan tien jaar oud en volgens slaapadviseurs best rijp voor een tweede leven, toch was het met de krop in de keel dat ik met mijn witte, nachtelijke draagvlak van één meter zestig op twee meter weg reed van huis. Want hoeveel verhuizingen heeft ze wel niet meegemaakt? Hoeveel kilometers aan Vlaamse snelwegen zijn onder haar door gemaald? Meestal ingepakt in plastic, vastgebonden op een aanhangwagen die net iets te klein was. Ik koesterde de zwarte vegen gemaakt door die talloze ritten in de regen. Ze vertelden me hoeveel keer ik van huis had gewisseld.

Ik had door het liggen een put in haar gemaakt. Mijn rug zeurde elke ochtend opnieuw bij het opstaan maar ik genoot zo van haar oppervlakte. ’s Morgens diagonaal wakker worden, vier keer over je schouder rollen en nog kieperde ze je er niet uit, ’s zomers je voeten van onder het laken trappen en wijdbeens naar het plafond liggen staren.

‘Wat gaat er van ze worden?’, vroeg ik in aan de man in het containerpark. Ik durfde het woord ‘brandstapel’ niet te gebruiken.
Hij haalde zijn schouders op.
Ze mocht naar het milieustraatje. Dat klinkt mooier dan het is.

Misschien doet het afscheid het meeste pijn omdat ik nog precies weet hoeveel geld ze ooit heeft gekost. Geld dat ik niet eens zelf moest ophoesten omdat ik ze cadeau kreeg. De gulle schenker reed er al die jaren daarna ook nog eens mee van hot naar her, met mij naast zich en mijn blik onafgebroken in de achteruitkijkspiegel.

Foto Viktoria Alipatova (Pexels)

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *