Stemvork

De manier waarop ze de stemvork vastnam en tegen de gitaar aantikte. Ik gruwelde ervan. Ik zat in de gitaarles, die was op donderdagavond. Mijn linkervoet moest op dat idiote voetstuk. Hoe lager ik het met de jaren mocht afstellen, hoe trotser en ook groter ik werd. Onder mijn rechterpols moest een denkbeeldige tennisbal kunnen. Maar ik had geluk, mijn lange vingers compenseerden mijn gebrek aan talent. De juf had alleen aan haar rechterhand immens lange nagels, die van haar andere hand knipte ze afgrijselijk kort. Ik beeld me in dat ze met woeste gebaren het nagelschaartje hanteerde. Ze was streng. En een roker.

Een stemvork – ik heb dat nooit gehad, mijn gehoor vertrouwde op een apparaatje op batterijen – heeft op mij een ijzig nazinderend effect. Maar op dit moment heb ik het nodig. Wikipedia zegt dat een stemvork ‘zo is geconstrueerd dat de toon nauwelijks afhangt van temperatuur en luchtvochtigheid’. De vork stelt ons in staat in alle omstandigheden te kiezen voor trillingen die potverdikke perfecte klanken benaderen. Maar ik ben bezig met een project dat zich vragen stelt bij perfectie, bij de perfecte mens. Bij keuzes die we omwille van steeds betere technologieën moeten maken. En ik wil daarover praten. Ik wil de stem van zogenaamd valse klanken of verzwegen trillingen laten horen. Alles is trilling, alles is energie. We moeten onze unieke stemvorken vastnemen en elkaar een tikje geven om onze verhalen los te weken.

Kijk hier naar mijn oproep: http://www.bloedtest.org/verhalen-en-getuigenissen/


Foto: Martin Adams by Unsplash

Leave a comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *